شرکت تعاونی شرکتی است که تمام سرمایه یا حداقل 51 درصد آن به وسیله اعضاء تعاونی در اختیار شرکت قرار گرفته باشد. لیکن وزارتخانه ها و سازمان ها و شرکت های دولتی و وابسته به دولت و بانک ها و شهرداری ها و شوراهای اسلامی و بنیاد مستضعفان و سایر نهادهای عمومی نیز می توانند در اجرای بند 2 اصل 43 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران از طریق وام بدون بهره یا به هر طریق مشروع دیگر از قبیل مشارکت ، مضاربه و مزارعه ، مساقات اجاره ، اجاره به شرط تملیک ، بیع شرط و غیره اقدام به کمک در تامین یا افزایش سرمایه شرکت های تعاونی نمایند بدون اینکه عضو باشند. اما در مواردی که موسسات دولتی در تاسیس شرکت های تعاونی شرکت می نمایند در مهلت مقرری که در ضمن عقد شرکت مورد موافقت طرفین قرار گرفته است سهم دولت را باید تدریجاَ بازپرداخت نمایند به طوری که صد در صد سرمایه به تعاونی تعلق داشته باشد. به طور کلی دست دولت و سازمان های دولتی در جهت کمک و مساعدت به تعاونی باز است. چه از طریق وام و چه از طریق قرار دادن وسایل لازم و دیگر امکانات.
برای اداره امور تعاونی و برابر اساسنامه هیئت مدیره ای تشکیل می شود که حداقل سه و حداکثر 7 نفر بوده و به عنوان اعضاء اصلی تعاونی می باشند و تا یک سوم اعضاء اصلی نیز به عنوان اعضاء علی البدل انتخاب می شوند که در تعاونی های بزرگ و در مقابل افزایش اعضاء تعاونی به ازاء هر چهارصد نفر یک نفر به عنوان عضو علی البدل اضافه می گردد؛ مشروط بر اینکه تعداد اعضاء اصلی و علی البدل مجموعاَ از 15 نفر بیشتر نشود و اعضاء تعاونی با رای مخفی سهامداران برای مدت دو سال انتخاب می شوند و اخذ رای برای کلیه اعضاء یک نوبت به عمل می آید. کسانیکه دارای آراء بیشتری می باشند به عنوان اعضاء اصلی و آن هایی که آراء شان کمتر است به عنوان اعضاء علی البدل انتخاب می شوند و انتخاب مجدد آن ها هم اشکالی ندارد.
تاسیس هر نوع محل کسب و اشتغال به هر نوع کار فنی، مستلزم داشتن پروانه مربوط به آن است. پروانه کسب، اجازه ای است که طبق مقررات قانون نظام صنفی، به منظور شروع و ادامه کسب و کار یا حرفه، به فرد مربوط برای محل مشخص یا وسیله کسب مشخص، داده می شود. پروانه اشتغال گواهی نامه مهارت انجام کار فنی است که توسط مراجع ذی صلاح ، صادر می گردد. تاسیس هر نوع محل کسب و واحد صنفی و اشتغال به هر نوع کسب و حرفه، مستلزم داشتن صلاحیت و پروانه از اتحادیه صنفی مربوط خواهد بود. در غیر این صورت فعالیت آنان ، غیرقانونی محسوب می گردد.
هر شرکت برای اداره خود به تعدادی افراد فعال و خوشنام احتیاج دارد که از بین صاحبان سهام به وسیله مجمع عمومی عادی انتخاب می گردند و به نمایندگی از طرف شرکت کلیه امور آن را اداره می نمایند لیکن انتخاب آن ها دائمی نبوده و برای مدت محدودی انتخاب می شوند که معمولاَ از 2 سال تجاوز نمی کند و در آن مدت ناظر بر حسن جریان شرکت می باشند و یک نفر را به عنوان رئیس هیئت مدیره که به او مدیر عامل هم می گویند انتخاب می نمایند و مدت انتخاب او بیش از مدت عضویت وی نخواهد بود، عزل هر یک از رئیس یا معاونین او با تصمیم اکثریت اعضاء هیئت مدیره امکان پذیر بوده و پس از این جریان می توانند افراد دیگری را به جای آن ها تعیین و معرفی نمایند. و تعداد اعضای هیئت مدیره در شرکت های سهامی عام نباید از پنج نفر کمتر باشد .
شرکت مختلط به شرکتی گفته می شود که دارای یک یا چند شریک ضامن و یا بامسئولیت محدود و یا شرکاء سهامی باشد و به همین جهت مختلط نامیده می شوند. زیرا مسئولیت شرکاء با هم فرق داشته و متفاوت می باشد که خود شرکت های مختلط به دو قسم تقسیم گردیده اند :
1- شرکت مختلط سهامی